This post was originally published on this site
του Μιχάλη Ψύλου, δημοσιογράφου
«Τι συμβαίνει όταν αφήνεις το θηρίο να μεγαλώσει;» διερωτάται η El Pais , σχολιάζοντας την σαρωτική νίκη του ακροδεξιού AfD στις εκλογές στη Σαξονία- Ανχαλτ .
«Το να κλείνουμε τα μάτια στον ρατσισμό και τη ρητορική μίσους έχει συνέπειες», απαντά η ισπανική εφημερίδα.
Είναι σαφές άλλωστε: Η άνοδος του AfD σηματοδοτεί την κρίση στο πολιτικό κέντρο της Γερμανίας. Ένδειξη της κοινωνικής δυσαρέσκειας που επικρατεί όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σχεδόν σε όλη την Ευρώπη.
Ακόμη κι αν ο Ούλριχ Ζίγκμουντ- το «γελαστό παιδί», που ηγείται της ακροδεξιάς στη Σαξονία-Ανχαλτ δεν καταφέρει να σχηματίσει τελικά κυβέρνηση, η εναλλακτική θα ήταν ένα συνονθύλευμα κομμάτων, τόσο ετερογενές που να προμηνύει μια επιστροφή στις κάλπες που πιθανότατα θα έδινε στο AfD έναν ακόμη μεγαλύτερο θρίαμβο.
Η Σαξονία-Άνχαλτ απλά αντανακλά την κορύφωση ενός πολύ μεγαλύτερου φαινομένου, του οποίου προηγήθηκε μια αυξανόμενη σειρά επιτυχιών για την ακροδεξιά σε όλη την Γηραιά Ήπειρο: στις ευρωεκλογές του 2024 οι δύο ευρωομάδες της άκρας δεξιάς-οι «Ευρωπαίοι Συντηρητικοί» με 73 έδρες και η «Ταυτότητα και Δημοκρατία» με 58, συγκροτούν πλέον ένα ισχυρό μπλοκ, παρά τις διαφορές τους.
Παίζοντας στο έδαφος της άκρας δεξιάς
Όπως πάρα πολλοί άλλοι ηγέτες στην Ευρώπη, στη Γερμανία, ο καγκελάριος Μερτς πίστευε ότι θα μπορούσε να νικήσει την ακροδεξιά στο δικό της έδαφος: επιδεικνύοντας ένα άγριο πρόσωπο εναντίον των μεταναστών, τορπιλίζοντας ουσιαστικά ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της Ευρώπης, τον χώρο Σένγκεν χωρίς σύνορα .
Αλλά αυτή η ατζέντα δεν εξυπηρετούσε κανένα σκοπό, παρά μόνο να βλάψει την ΕΕ και να νομιμοποιήσει περαιτέρω τα συνθήματα του AfD και της άκρας δεξιάς.
Την ίδια ώρα , η στροφή στον κολοσσιαίο επανεξοπλισμό της Ευρώπης, χωρίς την παραμικρή διάθεση να βρεθεί μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας με τη Ρωσία, στερεί από τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις στην Ευρώπη, τους αναγκαίους πόρους για την επιβίωσή τους.
Πολλές δήθεν μεταρρυθμίσεις, εξοργίζουν τα φτωχότερα στρώματα και τα ωθούν στην αγκαλιά της ακροδεξιάς, που με απλοϊκές προτάσεις «πείθει» πολλούς πλέον ότι αποτελεί εναλλακτική διέξοδο.
Στη Γερμανία, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το AfD βρίσκεται στο 28%-30%, και το ποσοστό του αυξάνεται . Αντίθετα, οι Χριστιανοδημοκράτες του CDU βρίσκονται πολύ πίσω στο 21%, και τα ποσοστά τους φθίνουν συνεχώς. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για τους Σοσιαλδημοκράτες.
Πολλοί φοβούνται ότι, αν όχι μέχρι το 2029, τότε το αργότερο μέχρι το 2033, θα μπορούσαμε να δούμε μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση του AfD στο Βερολίνο. Ακριβώς δηλαδή 100 χρόνια μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία
Σε συνδυασμό με την πιθανή νίκη της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, αυτό θα ήταν το τελειωτικό χτύπημα για την ΕΕ και την Ευρώπη όπως την έχουν γνωρίσει τρεις γενιές.
Η τύφλωση των κομμάτων
Η άνοδος των φασιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων στην εξουσία στην Ευρώπη στη δεκαετία του 1930 – πρώτα ο Μουσολίνι στην Ιταλία, μετά ο Χίτλερ στη Γερμανία και τέλος ο Φράνκο στην Ισπανία- δεν έγινε μονομιάς. Ηταν μια εξαιρετικά περίπλοκη διαδικασία, στην οποία η βία ήταν συνυφασμένη με την πολιτική τύφλωση των παραδοσιακών συστημικών δυνάμεων, που πίστευαν ότι αυτά τα τέρατα μπορούσαν να ελεγχθούν.
Οι μεγάλες δυτικές δημοκρατικές δυνάμεις δεν κατάφεραν ή δεν ήθελαν, να δουν τι ερχόταν. Αποκορύφωμα ήταν άλλωστε η απίστευτη ρήση του τότε, βρετανού πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν ότι «κανείς δεν θέλει την ειρήνη στην Ευρώπη περισσότερο από τον Χίτλερ»!
Η ιστορία διδάσκει ξεκάθαρα ότι όταν το «θηρίο» αφήνεται να αναπτυχθεί ανεξέλεγκτα, καταλήγει να καταστρέφει τα πάντα.
Home News
Add Comment