This post was originally published on this site
του Διονύση Γ. Γράψα, ιστορικού
Περίεργη εποχή για εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί πολίτες» και ζουν και δραστηριοποιούνται παγκοσμίως, αλλά και εγχώρια, σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο το δίκαιο του ισχυρού, χωρίς οι αρχές και οι αξίες τους να βρίσκονται και πολύ στη μόδα. Βία, απειλές και εκβιασμοί βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε μια απέραντη έρημο ωμότητας και κυνισμού.
Στα του οίκου μας, ουκ ολίγοι προοδευτικοί πολίτες στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήδη από το 2016, θεωρώντας ότι μπορούσε να εκφράσει μια διαφορετική αντίληψη για τη διακυβέρνηση, τους θεσμούς και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Σήμερα, αρκετοί από αυτούς παρακολουθούν τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του να στροβιλίζονται μέσα σε έναν ορυμαγδό πολιτικών αντιπαραθέσεων, καταγγελιών και υποθέσεων που έχουν προκαλέσει σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια και τη λειτουργία του κράτους, με κερασάκι στην τούρτα μια άνευ προηγουμένου, για πολλά νοικοκυριά, ακρίβεια. Και όλα αυτά χωρίς καμία αλλαγή παραγωγικού μοντέλου, συνεχίζοντας τις επιδοματικές «ενέσεις» που τόσο πολύ κατέκρινε κατά το παρελθόν…
Την ίδια στιγμή, στελέχη της ΝΔ βρίσκονται στο επίκεντρο συζητήσεων που αφορούν ακόμη και τη γνησιότητα ή την αξιοπιστία ακαδημαϊκών τίτλων, προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα σε μια χώρα όπου εκατοντάδες χιλιάδες γονείς βλέπουν τα παιδιά τους να φεύγουν στο εξωτερικό, είτε για σπουδές είτε για εργασία, επειδή εδώ κρίθηκε πως «δεν χωρούσαν»… Και ενώ το Μητσοτακικό Μαξίμου αποθεώνει τους πυροσβέστες μέσα στο κατακαλόκαιρο για τις υπηρεσίες τους, εύλογα γεννάται το ερώτημα τι τους επιφυλάσσει τον χειμώνα, όταν θα βρεθούν ξανά απέναντι σε αιτήματα, διεκδικήσεις και εργασιακά προβλήματα.
Από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας, αναβαπτισμένος πλέον στο μετερίζι της ΕΛΑΣ και επιχειρώντας μια νέα αρχή με νέους ανθρώπους στο πλευρό του, μοιάζει να έχει αφήσει πίσω του τη θητεία του στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα δείγματα γραφής του, όμως, παραμένουν. Ουδείς έχει ξεχάσει την περίοδο 2012-2015, όταν ο ίδιος και το κόμμα του αντιμετώπιζαν κάθε μορφή βίας ως «γνήσια και ακηδεμόνευτη λαϊκή αντίδραση», ούτε την περίοδο της απόλυτης σιωπής, από το 2019 έως το 2023, που συνέβαλε στην κατακόρυφη υποχώρηση της δυναμικής του κόμματος. Είναι απορίας άξιο πως ο Τσίπρας γίνεται να κρίνεται αρνητικά πιο πολύ για την θητεία του στην αντιπολίτευση παρά στην κυβέρνηση…
Το 2023 αντιλήφθηκε —πολύ αργά, όπως πάντα— ότι ο ίδιος μπορούσε, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό σκάφος, «έμπαζε νερά»…. Γιατί, λοιπόν, δεν επιχείρησε το rebranding άμεσα και χρειάστηκε να περάσουν τρία ολόκληρα χρόνια, αλλά και να προηγηθεί το πείραμα Κασσελάκη; Μέχρι στιγμής, το μόνο που έχει καταφέρει είναι να δημιουργήσει πολιτικά απόνερα. Δούρου, Πολάκης και Παππάς αποτελούν ένα μέρος αυτών και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιχειρήσουν να επιβιώσουν πολιτικά επιτιθέμενοι στον πρώην αρχηγό τους, την ώρα που ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα χαμογελούν σαρδόνια βλέποντας τους πρώην συντρόφους να αλληλοσπαράσσονται. Εικόνες διόλου κολακευτικές για τον μέσο προοδευτικό πολίτη…
Και κάπου εδώ βρίσκεται η μεγάλη εικόνα. Ο προοδευτικός χώρος δεν χρειάζεται απλώς ένα νέο πρόσωπο, ένα νέο κόμμα ή ένα ακόμη rebranding. Χρειάζεται εκείνη την προσωπικότητα που θα μπορέσει να συγκεράσει τάσεις και πρόσωπα, να ενώσει χωρίς να ισοπεδώσει και να πείσει ξανά έναν κόσμο που έχει κουραστεί να επιλέγει διαρκώς το «λιγότερο κακό».
Αν αυτή η προσωπικότητα δεν βρεθεί, η κυριαρχία της συντηρητικής παράταξης θα αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο σήμερα νομίζει κανείς. Είτε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είτε χωρίς αυτόν.
Home News
Add Comment