This post was originally published on this site
της Σία Αναγνωστοπούλου, βουλεύτριας Αχαΐας Νέας Αριστεράς
Η Συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν έπεσε σαν “κεραυνός εν αιθρία ” στα καθ’ ημάς. Η Συμφωνία στον ελληνικό τύπο χαρακτηρίζεται ως το “ισλαμικό ΝΑΤΟ ” εν τη γενέσει του κλπ.
Για την αντιπολίτευση, είναι μια κακή εξέλιξη που αποδεικνύει την πλήρη αποτυχία της μονοδιάστατης πολιτικής της κυβέρνησης, της πλήρους εξάρτησης από τις ΗΠΑ, κλπ.
Δικαίως αντιμετωπίζεται ως αποτυχία της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης. Ενώ εμείς “πολεμάμε” με τους ακριβοπληρωμένους Patriot για την “άμυνα ” της Σαουδικής Αραβίας, ενώ έχουμε χωθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει στα της Μέσης Ανατολής και της Ουκρανίας, ενώ έχουμε συμμαχήσει με όλη την ανηθικότητα της εποχής μας, ξαφνικά έρχεται το… αναπάντεχο, το “από το πουθενά “. Η Συμφωνία της Μέκκας, και όλα τα “πατριωτικά ” περί “εθνικού συμφέροντος ” ακυρώνονται.
Ήταν αναπάντεχη όμως η Συμφωνία της Μέκκας; Και κυρίως, τι ακριβώς είναι; Αν διαβάζαμε έξω από τους συνήθεις παραμορφωτικούς καθρέφτες την γεωπολιτική πραγματικότητα των πολλών τελευταίων χρόνων, θα διαπιστώναμε συνοπτικά ότι: η Συμφωνία της Μέκκας σηματοδοτεί, πρώτον, το επιστέγασμα της πολιτικής του Ερντογάν εδώ και χρόνια (κυρίως από το 2010 και μετά -συγκρατείστε τη χρονολογία), προκειμένου να εξασφαλίσει στην Τουρκία μια πρωταγωνιστική θέση ΜΕΣΑ στο ΝΑΤΟ. Η Συμφωνία λοιπόν είναι ο “ισλαμικός άξονας ” του ΝΑΤΟ, με τις ευλογίες του ίδιου του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Αν εξελιχθεί σε κάτι άλλο μετά από χρόνια, δεν το ξέρουμε. Το βεβαιο είναι ότι ΝΑΤΟ και ΗΠΑ προωθούν τη λογική των αξόνων εδώ και χρόνια, και τώρα τελευταία πολύ περισσότερο.
Ο άλλος άξονας που έχουν προωθήσει, στην ίδια λογική (από το 2010 επίσης), είναι αυτός των Ελλάδα, Κύπρου, Ισραήλ. Η λογική των αξόνων είναι ανταγωνιστική αλλά και συμπληρωματική. Ειναι πάντα υπό την καθοδήγηση του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, με το επίχρισμα του “εθνικού συμφέροντος ” (Η τουρκική, εθνική απειλή, προς δόξαν των αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών). Όσο δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, όσο δεν καταλαβαίνουμε ότι μια μεγάλη δύναμη έχει και τους 4 άσσους στα χέρια της και τους χρησιμοποιεί κατά το δοκούν θα πέφτουμε σε εκπλήξεις και σε δηλώσεις για το εκλογικό ακροατήριο.
Ποια είναι η μόνη ρεαλιστική πολιτική, ποια είναι η πολιτική, εθνικής ευθύνης για τη χώρα; Ποια είναι η πολιτική που θα κάνει τη στροφή στο μέλλον, με δεδομένο ότι έχουμε εξαντλήσει ” το μέλλον της χώρας σε εξοπλιστικές δαπάνες;
Η μόνη ρεαλιστική πολιτική-και όχι “επαναστατική” ή “ιδεοληπτικά αριστερή ” – είναι μια στρατηγική βάθους για λύση των ελληνοτουρκικών και του Κυπριακού. Όσο η εθνική πολιτική χαράσσεται στην καθ’ υπαγόρευση λογική των αξόνων εναντίον του εθνικού εχθρού, θα πέφτουμε σε εκπλήξεις και θα κατασπαταλάμε το μέλλον.
Home News
Add Comment