This post was originally published on this site
Απολιθώματα από τη νοτιοανατολική Γαλλία αποκαλύπτουν έναν άγνωστο μέχρι σήμερα μοσάσαυρο μήκους περίπου 2,5 μέτρων ο οποίος φαίνεται ότι ζούσε σε λίμνη γλυκού νερού και όχι στη θάλασσα.
Το Garamaudo bauciensis έζησε κατά τη Σαντωνιανή εποχή του Ύστερου Κρητιδικού περίπου 84 εκατομμύρια χρόνια πριν. Το είδος ανήκε στους τεθησαυρίνες (Tethysaurinae), μια ομάδα πρώιμων μοσάσαυρων που ανήκαν στην υπεροικογένεια Mosasauroidea.
«Οι Μοσασαυροειδείς (Mosasauroidea) είναι μια εξαφανισμένη ομάδα υδρόβιων λεπιδοσαύρων που εισήλθαν στα υδάτινα οικοσυστήματα και διαφοροποιήθηκαν στην αρχή του Κενομανίου, εξαπλώθηκαν παγκοσμίως από το Σαντώνιο έως το τέλος του Μάαστριχτιου και εξαφανίστηκαν κατά τη μαζική εξαφάνιση της ζωής στο τέλος του Κρητιδικού», ανέφεραν η επικεφαλής συγγραφέας Δρ. Νάταλι Μπαρντέ και η Δρ. Αλεξάντρα Χουσαγιέ από το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Γαλλίας μαζί με τους συνεργάτες τους.
«Διαθέτουν επιμήκη κρανία και σώματα, καθώς και μακριές, πλευρικά συμπιεσμένες ουρές. Παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία ως προς το μέγεθος, από 1 έως 15 μέτρα μήκος, την οικολογία — από περιβάλλοντα γλυκού νερού και ρηχές θαλάσσιες περιοχές έως ανοιχτές θάλασσες — και τη διατροφή, από μαλάκια και αρθρόποδα έως μεγάλα ψάρια και ερπετά. Οι περισσότεροι μοσαυροειδείς διαθέτουν μορφολογία έντονα τροποποιημένη για υδρόβιο τρόπο ζωής, με άκρα διαμορφωμένα σαν πτερύγια και απώλεια της σύνδεσης μεταξύ της σπονδυλικής στήλης και της λεκάνης — δηλαδή απουσία πραγματικού ιερού οστού. Οι πιο πρωτόγονες μορφές διαθέτουν άκρα που φαίνονται προσαρμοσμένα για χερσαία μετακίνηση, καθώς και ιερό οστό, γεγονός που υποδεικνύει μια πιο πρωτόγονη κατάσταση των άκρων και της λεκάνης. Τα περισσότερα απολιθώματα μοσαυροειδών προέρχονται από θαλάσσια ιζήματα. Ωστόσο μερικά είδη και ορισμένα μη προσδιορισμένα απολιθώματα μοσαυροειδών έχουν βρεθεί σε περιβάλλοντα γλυκού νερού, όπως ρηχά εκβολικά και ποτάμια ιζήματα. Ιδιαίτερα συχνές είναι οι παρουσίες σε περιβάλλοντα γλυκού νερού στα ηπειρωτικά ιζήματα του Σαντωνίου-Καμπανίου της Ευρώπης, από την Πορτογαλία έως την Ουγγαρία και την Αυστρία, περνώντας από τη νότια Γαλλία» αναφέρουν οι δύο ερευνήτριες.
Τα απολιθωμένα κατάλοιπα του Garamaudo bauciensis βρέθηκαν το 1997 στην τοποθεσία Bouc-Bel-Air – Sousquières, στην πόλη Bouc-Bel-Air της Προβηγκίας, στη νοτιοανατολική Γαλλία. Τα απολιθώματα περιλαμβάνουν τμήμα της κάτω γνάθου, σπονδύλους, πλευρά, μια λεκάνη και ένα βραχιόνιο οστό. Προέρχονται από τουλάχιστον τέσσερα άτομα, αν και το μεγαλύτερο μέρος του υλικού φαίνεται να ανήκει σε ένα μόνο άτομο.
«Η τοποθεσία Bouc-Bel-Air – Sousquières αντιπροσωπεύει ένα οικοσύστημα γλυκού νερού, πιθανότατα μια μέτρια έως αρκετά εύτροφη λίμνη που παρήγαγε ανθρακικά ορυκτά και επηρεαζόταν περιοδικά από πλημμυρικά επεισόδια και φαινόμενα ρηχοποίησης, μέσα στα ηπειρωτικά ιζήματα της λεκάνης του Aix-en-Provence. Τέτοια ταχεία επεισόδια πλημμύρας θα μπορούσαν να εξηγήσουν την κατάσταση διατήρησης του ολότυπου δείγματος του Garamaudo bauciensis, το οποίο περιλαμβάνει σπασμένα οστά των οποίων οι επιφάνειες, ωστόσο, έχουν διατηρηθεί σε πολύ καλή κατάσταση» εξηγούν οι δύο ερευνήτριες.
Τα χαρακτηριστικά
Το Garamaudo bauciensis είχε μήκος περίπου 2,5 μέτρα και, σε αντίθεση με τους πιο γνωστούς μοσάσαυρους, διατηρούσε άκρα που φαίνονται κατάλληλα για περπάτημα στη στεριά, καθώς και μια λεκάνη σταθερά συνδεδεμένη με τη σπονδυλική στήλη. Τα πλευρά του ήταν μακριά και ευθύγραμμα, γεγονός που υποδηλώνει ένα βαθύ αλλά στενό σώμα, πεπλατυσμένο από τη μία πλευρά στην άλλη.
Οι ερευνητές προτείνουν ότι το ζώο κολυμπούσε με κυματοειδή κίνηση σαν χέλι. Οι αξονικές τομογραφίες έδειξαν ότι οι σπόνδυλοι, τα πλευρά και το βραχιόνιο οστό διέθεταν παχύ και συμπαγές οστικό ιστό, χαρακτηριστικό που οι ερευνητές συνδέουν με τον έλεγχο της πλευστότητας.
Οι επιστήμονες προτείνουν ότι το Garamaudo bauciensis μπορούσε να καταδύεται σε μικρά βάθη και ενδέχεται να ήταν θηρευτής ενέδρας. Ωστόσο, η μεγάλη πυκνότητα των οστών του φαίνεται να ήταν ασύμβατη με έναν χερσαίο τρόπο ζωής. Το ζώο πιθανότατα βρισκόταν ανάμεσα στους κορυφαίους θηρευτές του οικοσυστήματός του και ενδέχεται να τρεφόταν με μικρά ψάρια, ερπετά ή αμφίβια, αν και η ακριβής διατροφή του παραμένει άγνωστη.
«Η κατάταξη αυτού του νέου μοσαυροειδούς του γλυκού νερού στους τεθησαυρίνους αναδεικνύει μία ακόμη περίπτωση είδους γλυκού νερού μέσα σε αυτή την ομάδα και το γεγονός ότι, με βάση τις σημερινές γνώσεις, μόνο μέσα στους Tethysaurinae εξελίχθηκαν μορφές γλυκού νερού μεταξύ των μοσαυροειδών. Κατά την ίδια περίοδο, μοσάσαυροι με υδρόβια άκρα και λεκάνες, οι οποίοι παρουσίαζαν ταχύτερη ανάπτυξη και σπογγώδη οστά — χαρακτηριστικά που υποδεικνύουν έναν ενεργό τρόπο κολύμβησης τύπου καραγγόμορφου — εξελίχθηκαν και εξαπλώθηκαν σε ανοιχτά θαλάσσια περιβάλλοντα, εξαπλούμενοι σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η νέα ανακάλυψη συμβάλλει επομένως στην καλύτερη κατανόηση μιας πιο ποικιλόμορφης και σύνθετης εξέλιξης και ιστορίας των μοσασαυροειδών μετά το Τουρόνιο, συμπεριλαμβανομένης μιας εκτενέστερης διαίρεσης των οικολογικών τους θέσεων από ό,τι είχε προηγουμένως αναγνωριστεί» λέει η ερευνητική ομάδα.
Naftemporiki.gr
Home News
Add Comment