ΑΠΟΨΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

“Άριστος και 80χρονος γίνεται”;

This post was originally published on this site

Η υπόθεση με τον 80χρονο διοικητή νοσοκομείου είναι μια ατυχής στιγμή της Κυβέρνησης. Ένα παράδειγμα του «τίποτα δεν αλλάζει στην Ελλάδα», που κάνει κακό σε όλους, ως σύνολο, και κυρίως στην όποια πρόθεση νέων ανθρώπων να ενδιαφερθούν για την πολιτική.

Το γεγονός της προϋπάρχουσας συμφωνίας ανάμεσα στον παραιτηθέντα και στον Κυριάκο Μητσοτάκη- η οποία υλοποιήθηκε κιόλας-  διαλύει την όποια περίπτωση «παρεξήγησης» και την όποια περίπτωση πρωτοβουλίας κάποιου κατώτερου στελέχους που «δεν είχε καταλάβει το όραμα της νέας διακυβέρνησης».    

Εν τω μεταξύ για τον περισσότερο κόσμο, ο διοικητής που-παραιτήθηκε-πιο-γρήγορα-από-τον-ίσκιο-του οδηγήθηκε στην έξοδο λόγω της ηλικίας του. Όλα τα μέσα- συμπεριλαμβανομένου και αυτού εδώ του post- τον αναφέρουν ακριβώς σαν «80χρονο» ώστε να προσδιορίσουν για ποιον πρόκειται. Άραγε αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν υπέρβαρος θα αναφερόταν παντού ως «ο χοντρός»; Εκτός και αν το χαρακτηριστικό αυτό αποδόθηκε κατ΄ εξαίρεση, καθώς η μεγάλη ηλικία πρέπει να θεωρείται ταυτόσημη με την ανικανότητα.

Η ευκολία με την οποία ως κοινή γνώμη κωδικοποιήσαμε την προσωπικότητα του ανθρώπου αυτού στην ηλικία του δείχνει και το πόσο υποκριτικές είναι ορισμένες από τις κορώνες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εκτοξεύονται συχνά πυκνά. Δείχνει όμως ταυτόχρονα και την ανάγκη να συνεχιστεί όλη αυτή η συζήτηση για να εξοριστούν αυτές οι συμπεριφορές και από το λαϊκό αίσθημα και όχι μόνο από τους περισσότερο καλλιεργημένους ή την διανόηση (λέμε τώρα).

Εν πάση περιπτώσει, η θητεία του διοικητή δεν τερματίστηκε πρόωρα λόγω της ηλικίας του, αλλά λόγω του ότι βρέθηκε εκεί παρότι δεν ήταν ο «άριστος» για να καταλάβει την θέση. Η διαφημισμένη ιδιότητα της αριστείας μου φαίνεται προβληματική. Μολονότι είναι λογική η επιθυμία του κράτους να διορίζει «τους καλύτερους» σε μια θέση, δεν θα ήταν πιο σωστό και αποδοτικό να διορίζει «τους καταλληλότερους»;

Αν ο παραιτηθείς διοικητής ήταν επί παραδείγματι γιατρός με προσφορά δεκαετιών στο Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν θα ήταν κρίμα και άδικο να μην υπηρετήσει εκεί, ακόμη και αν δεν είχε ούτε καν μεταπτυχιακό δίπλωμα;  

Η λογική της «αριστείας» χωρίζει τους πολίτες σε κατηγορίες ανάλογα με το ποιοι μπορούν να φτάσουν τα απαιτούμενα στάνταρτς και καθιστά ύψιστη αρχή με ηθικό περιτύλιγμα το γεγονός ότι οι διεκδικητές της αριστείας ξεκινούν κατά κανόνα άνισα. «Αν μπορείς γίνε άριστος και θα ανταμειφθείς. Αν δεν γίνεις, αυτό θα σημαίνει ότι δεν προσπάθησες αρκετά, άρα η ανταμοιβή δεν σου αξίζει».

Τι όμως είναι στα αλήθεια «άριστο»; Πώς ορίζεται και πώς μπορεί να μας είναι χρήσιμο; Χρήσιμο εννοώ ως κοινωνία και ότι ως επαγγελματική αποκατάτασταση σε κάποια στελεχειακή θέση Μήπως το να περιμένεις στον τερματισμό αυτόν που θα φτάσει πρώτος για να τον βραβεύσεις ασχέτως τι έχει κάνει για να κερδίσει δεν είναι η βέλτιστη πρακτική;









%d bloggers like this: