ΑΠΟΨΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Ο (μακρύς) δρόμος προς τα ίσα δικαιώματα

This post was originally published on this site

Η συζήτηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και πώς τα αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, καλά κρατεί. Ως κοινή γνώμη, έχουμε «μάθει»- παπαγαλία βέβαια- να είμαστε ανεκτικοί απέναντι σε μια σειρά από πράγματα. Όπως οι ομοφυλόφιλες σχέσεις. Στις πόλεις βέβαια, γιατί στην άγρια ελληνική επαρχία το μπούλινγκ δεν νομίζω να έχει μειωθεί.

Όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Αθήνας, ας πούμε, θεωρεί αδιανόητο να λοιδορηθούν («να φάνε κράξιμο») δύο άντρες που κρατιούνται χέρι- χέρι δημοσία. Που φιλούνται όμως; Χμ. εκεί τα πράγματα αγριεύουν λίγο. «Ε, τι φιλιούνται και αυτοί; Σπίτια δεν έχουν; Προκαλούν. Μπορεί να ακούσουν και κάτι».

Αυτή η κοινή αίσθηση αποδεικνύεται και με μετρήσεις. Έτσι σύμφωνα με έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, οι έλληνες σε ποσοστό 56% δηλώνουν αντίθετοι στον γάμο ομόφυλων ζευγαριών, την ίδια στιγμή που το αντίστοιχο ποσοστό σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι μόλις 26%, ενώ μόνο το 22% των συμπολιτών μας λέει ότι αισθάνεται άνετα μπροστά σε ένα ζευγάρι ανδρών που κρατιούνται χέρι-χέρι ή φιλιούνται. Και αυτά ενώ το 68% των Ελλήνων δηλώνει ότι πιστεύει πως τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας θα πρέπει να απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα με τους ετερόφυλους.

Έχουμε λοιπόν μια περίπτωση υποκρισίας; Και ναι και όχι, θα έλεγα. Το ότι θέλουμε να δηλώνουμε καλύτεροι από αυτό που είμαστε είναι ενός είδους φιλοδοξία, που, πολύ πιθανό να εξελιχθεί στο να γίνουμε όντως αυτό που καλύτεροι. Ωστόσο μεσολαβεί ένα σημαντικό ενδιάμεσο στάδιο: Πρέπει να ξέρουμε οι ίδιοι ότι έχουμε ακόμη δρόμο να καλύψουμε. Αν πράγματι πιστεύουμε ότι «εγώ δεν είμαι ρατσιστής- σπίτια τους να κάνουν ό,τι θέλουν», τότε δεν θα υπάρξει και εξέλιξη.

Η απόσταση στα αποτελέσματα του Ευρωβαρόμετρου όμως περιέχει μία ακόμη χρήσιμη ένδειξη, επίσης πολιτισμική. Προφανώς όσοι απάντησαν πως επιθυμούν την εξίσωση των δικαιωμάτων και ταυτόχρονα διαφωνούν με τη δημόσια περίπτυξη των ομόφυλων ζευγαριών νιώθουν την πίεση της κοινωνίας για να τοποθετηθούν υπέρ του εκσυγχρονισμού του πλαισίου. Είναι αυτή η «πίεση» που θα παράξει τα επιθυμητά αποτελέσματα· που οδηγεί σε αλλαγές νομοθεσίας, που διαμορφώνει τις συνειδήσεις των αυριανών ενηλίκων. Μπορεί να είναι σιωπηλή η δράση, αλλά είναι ουσιαστική.









%d bloggers like this: