ΑΠΟΨΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Την πατριαρχία κατάλαβέ την

This post was originally published on this site

Ο φόνος της Αγγελικής στην Κέρκυρα έρχεται να προστεθεί σε εκείνον του άλλου ακριτικού νησιού, της Ρόδου, όπου λίγες εβδομάδες πριν είχε χάσει τη ζωή της μια ακόμη νεαρή γυναίκα. Το άθροισμα των δύο φόνων είναι ευεξήγητο, αν σκεφτούμε την ταυτότητα των θυμάτων και την ταυτότητα των θυτών.

Πρόκειται για δύο έμφυλα εγκλήματα, για δύο εγκλήματα που συνέβησαν λόγω του φύλου των άτυχων κοριτσιών και κυρίως λόγω της ανικανότητας των ανδρών- δολοφόνων να αντιληφθούν ως αυτονόητη την δυνατότητα των δύο γυναικών να ελέγχουν το σώμα τους και να επιλέγουν τους ερωτικούς τους συντρόφους ελεύθερα.

Έχει νόημα να προσδιορίζεται με τέτοιον τρόπο ένα έγκλημα, όπως η αφαίρεση ζωής; Έχει νόημα να αναζητούμε τις ταυτότητες των εμπλεκομένων και να ανάγουμε τις σχέσεις μεταξύ τους σε μοτίβα κοινωνικών σχέσεων; Νομίζω πως η απάντηση πρέπει ξεκάθαρα να είναι καταφατική.

Ακόμη και αν αυτή η προσέγγιση σημαίνει ότι θα τροφοδοτηθούν ορισμένες εσωτερικές κατατμήσεις ανάμεσα σε όσους ένιωσαν απέχθεια με την βία που εξωτερικεύεται, η απουσία μιας τέτοιας ανάλυσης θα σήμαινε ότι προσπερνάμε την δυνατότητα να κωδικοποιήσουμε, και άρα να καταλάβουμε και να εξαλείψουμε, τέτοιες συμπεριφορές. Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από την «καλοπροαίρετη ομοθυμία απέναντι στην φρίκη του φόνου».

Αναλύσεις όπως αυτή εδώ που δεν δίνουν έμφαση στις ιδιαιτερότητες των εγκλημάτων αναβάλουν την αντιμετώπισή του προβλήματος· αποφεύγουν να συγκεκριμενοποιήσουν τις προβληματικές πολιτισμικές και κοινωνικές μηχανικές που στηρίζουν την γυναικεία ανελευθερία. Η θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία δεν είναι ισότιμη με εκείνη των ανδρών. Αρκεί μια ματιά στις έρευνες για το ποιος κάνει τις δουλειές στο σπίτι, ποιος φροντίζει τα παιδιά και ποιος αμείβεται με χαμηλότερους μισθούς ή ανελίσσεται δυσκολότερα στις δουλειές. Και εδώ ας σκεφτούμε λίγο όχι μόνο τι συμβαίνει στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις, αλλά και την ελληνική επαρχία.

Η βία κατά της ελευθερίας των γυναικών δεν είναι όμως ένα τόσο «ακαδημαϊκό» ζήτημα. Δεν στερεί απλώς ευκαιρίες από το άλλο μισό του ελληνικού πληθυσμού. Απειλεί την σωματική ακεραιότητα ημών των ίδιων ή αγαπημένων μας προσώπων. Και αυτό δεν θα λυθεί με το να καταδικάζουμε γενικώς τη βία.

Αν δεχθούμε το προφανές, ότι η πατριαρχία (μια εξαιρετικά ευρεία έννοια) είναι υπεύθυνη για τα περισσότερα από τα εγκλήματα που εκτελούνται σήμερα εναντίον των γυναικών, δεν έχουμε άλλη επιλογή ως κοινωνία από το να την καταλάβουμε, να ρίξουμε φως σε όλα εκείνα τα σημεία στα οποία φωλιάζει και να την αποκηρύττουμε δημόσια.

Η εξίσωση των πραγμάτων είναι συσκοτιστική.

Ο κοινός εχθρός, η βία, θα νικηθεί αν του κοπούν τα ποδάρια, τα στηρίγματα «δίκιου» («άμυνα», «τιμή», «εκδίκηση», «προκλητικό ντύσιμο» και τόσα άλλα)- αυτές οι στρεβλώσεις που οπλίζουν το χέρι των θυτών και που τις αφήνουμε όλοι να περνούν δίπλα μας, χωρίς καν να τις ονοματίζουμε.







%d bloggers like this: